ნაშრომი ეძღვნება არაბული ლექსთწყობის განახლებულ, მოდიფიცირებულ სისტემას, რომელიც გასულ საუკუნეში შეიქმნა. განხილულია ახალი ვერსიფიკაციული წესები, მათი შესაბამისი სალექსო სტრუქტურები, წარმოდგენილია შედარებითი ანალიზი არაბული ლექსთწყობის კლასიკურ სისტემასთან – არუდთან. გამოკვლეულია ის თეორიული და პრაქტიკული წანამძღვრები, რომლებიც ახალი სისტემის ჩამოყალიბების წინა პერიოდს განეკუთვნება.

